سلام دوستان امیدوارم به قول فرداد جان غیب کبری منو ببخشید .

به نام الله بلند مرتبه

پایان مصیبت و داغ آل الله و عیدالزّهرا میلاد محمد مصطفا آغاز امامت

مهدی موعود یوسف زهرا را به تمامی شیعیان علی مرتضی و رهروان

 چهارده معصوم و زینب کبری تبریک و تهنیت عرض می نمایم.

این تبریکهایی که گفتم واسه بچه مسلمونا بود حالا این رو باید به عرض

 ایرونیا برسونم که :

"هم وطن عزیز سال نو مبارک" 

امیدوارم امسال مثل هرسال وجود خدا رو در تمامی لحظات در کنارتون احساس

کنید و دلتون سرشار از عشق به محمد (ص) و پاره ی تنش و علی و اولادش باشه

 و سلامت و موفق و پیروز در پناه حق تعالی باشید و در نهایت امیدوارم کاری

نکنیم که خدا ازما روی برگردونه.

             در سایه سار امن و ایمان پایدار باشید و جاویدان

"فکر می کنم"

همین روزها از افق سوخته ی

چشمانت غروب خواهم کرد و تو پلک عاشقانه ات

را برهم می زنی و من فرا موش می شوم ... !

روز های من در یاد تو نسیمی می شود

که از کوی ذهن تو خواهد کوچید...   .

من رودی می شوم که آرام آرام به باتلاق

دور دست آرزو می ریزم ... !!!

و آهسته آهسته میان حجم فراموشی غرق می شوم... !

             و دیگر هیچ! همین روزها...

           ناگهان چقدر زود دیر می شود...

                          زندگی 

دوستت دارم

آسمان چشم هایم مال تو

اشکهای جانگدازت مال من

خنده های دل گشایم مال تو

بی قراری ، درد و رنجت مال من

باغ سر سبز خیالم مال تو

دشت غمناک وجودت مال من

خنده های وقت وصلت مال تو

انتظار و صبر و هجران مال من...!

فردا اگر ز راه نمی آمد

من تا ابد در کنار تو می ماندم

من تا ابد ترانه عشقم را

در آفتاب عشق تو می خواندم

خدایا او چه می گوید؟!!....

خنده

باغ سر سبز

آسمان چشم هایش

آری همه این ها را برای من ....و اما

انتظار صبر هجران

غم و اندوه

درد و دوری را برای خودش می خواهد....

               منصوره و سهیلا بامیان

سلام

چنان گریه کردند اهل دل رفتنم را

                                    که گویی باور نداشتند برگشتنم را

گرچه مدت دیدار ما خیلی کوتاه است...اما...اما به یاد همین لحظات بودن

برایم زیباست...زیبا...زیبا...

به زیبایی تمام دنیا...آه! ای خدای من !

چرا ما باید اینقدر از هم فاصله داشته باشیم؟؟؟

من دیگر توان این همه دوری و انتظار را  ندارم و میدانم  که اگر برای

مدتی هم شده از این زندان دلتنگ و قفس در بسته فرار خواهم کرد ... و

 با

 تو خواهم آمد ............      کجا؟؟؟........      نمیدانم .......

چون با تو بودن در هر جای دنیا حتی در دهکده ی کوچک شهر بی

کسان...

...... و یا در کویر بزرگ عاشقان.......و یا در دیار غربت و تنهایی

برایم

زیباست...زیبا...زیبا...

مدتی است که در این فکرم که آیا مرا دوست داری ؟؟؟....

نمیدانم ... جدا نمیدانم چه جوابی خواهی داد .

ولی تنها این را می دانم که

                    تو را اندازه تمام اندازه ها دوست دارم!!!

    سسال نو مبارک.................................... سال ن

زندگی

غرق شدن در رودی است که به دریاچه احسان خدا می ریزد

 زندگی

 رویش یک شاخه گل است در کویری که در آن ترس سکونت دارد

زندگی

دوستی من با توست در جهانی که نه گل نه کبوتر دارد

زندگی

 باور یک گنجشک است به درختی که پر از برگ و گل است

زندگی

 صفحه یک تقویم است که به اندازه سر سبزی دستان خداست

زندگی

 بارش باران دعاست.در دلی خشک که از عشق تهی است.

زندگی

لحظه تردید من است . بین تنهایی و بودن با تو .

زندگی

لمس گل عا طفه است .روی شنزار سکوت.

زندگی

 واشدن لبخند است.وقت دیدار دو عاشق با هم.

              و امیدوارم از رهروان ره آن معصومین باشیم ........

      اللهم العنهم جمیعا

السلام علی ال حسین

وعلی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین

و علی اصحاب الحسین.....

             حسین

کیه که....

کیه که آخر دیونگی واسه چشات؟

کیه جز من که می میره واسه لحن خنده هات ؟

کی برات قصّه می گه شبا که خوابت نمی ره ؟

کیه پا به پات می آد وقتی که بارون می گیره ؟

کیه وقتی تشنته تو ابرا بلوا می کنه ؟

اگه یک جرعه بخوای کویرو دریا می کنه !

یه شب موهای تو رو به صد تا مهتاب نمی ده !

خودش می سوزه ولی تن به سایه و آب نمی ده!

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو می گفتم هنوزم خیس

می شه چشمام وقتی یاد تو می افتم!

هنوزم میای تو خوابم تو شبای پر ستاره هنوزم می گم :

                <<خدایا کاشکی بر گرده دوباره!>>

                                   <<  برای تو که برایم بهترینی >>

انگار باران می بارد...

ميزی از انتظار، چند صندلی از تنهايی های پشت پنجره،

بارانی از اشكهای دوری، و چند شاخه خاطره روی گلدانی از ابر...

هوا هميشه بارانی ست، از وقتی تو رفتی، خورشيد هم به خاطره ها

 پيوسته...

نيرومندی ثابت است، انتظار و تنهايی...

تكرار ساده ای از زندگی،

بدون تو، با خاطرات، بی خورشيد...

باز هوا ابری شد، انگار باران می بارد...

دو بازیگر

صحنه فقط یک اتاق

داخل آن میز دو تا صندلی

روی دو تا صندلی:

             ما دو تا

بی خبر از اینکه دو تا آدمیم

    بی خبر از همدلی

روی میز:

پوشه ، قلم ، کاغذ   و    یک چای سرد

حرفمان     درد، درد!!!!!!!!

حادثهآن طرف میز نشانده تو را

حادثه ای نیزمرا این طرف، هر دو، دو بازیگر نا آشنا

یک نفرازما دو تا :

                   باز پرس

یک نفر:

                متهم

چهره ی تو: خشم

چهره ی من : رنج،غم

جای من وجای توگاه عوض می شود

فاصله ی ما دو تا ، هیچ چیز

میز، فقط،میز،میز